آوا، دختری جوان با چشمانی به رنگ آسمان ، مدت‌ها بود که رویای خانه‌ای داشت. خانه‌ای نه از جنس آجر و سیمان صرف، بلکه پناهگاهی که عطر خاطرات در کوچه‌هایش بپیچد و نور آفتاب با مهربانی بر دیوارهایش بوسه زند. هر روز صبح، وقتی پرتوهای طلایی خورشید از پنجره اتاقش به داخل می‌تابید، آوا در ذهنش خانه‌ی آینده‌اش را ترسیم می‌کرد: با حیاطی پر از گل‌های شمعدانی، پنجره‌ای رو به منظره‌ای آرام، و فضایی که قلبش در آن به آرامش می‌رسید.
اما واقعیت بازار املاک، مثل ابری تیره بر این رویا سایه افکنده بود. قیمت‌ها سر به فلک کشیده بود و دغدغه سند و مشکلات قانونی، چون خاری در گلوی هر جستجویی بود. آوا بارها به مشاوران املاک مختلف سر زده بود، اما هر بار با وعده‌هایی توخالی و قیمت‌هایی نجومی مواجه می‌شد. ناامیدی کم‌کم داشت جای رویا را می‌گرفت.